Eenzaam aan de top.

Voor u is dit een tastbare realiteit die zelfs in de kleinste momenten voelbaar is. U maakt geen luchtig praatje bij de koffieautomaat; zodra u verschijnt, verandert de toon. De onbevangenheid verdwijnt en maakt plaats voor gereserveerdheid. U bent de rots waar de organisatie tegenaan leunt, maar u staat altijd op een afstand.

Terwijl u het fundament voor anderen bent, blijft de meest wezenlijke vraag onbeantwoord: wie steunt de CEO? In de hectiek van de dag geeft u richting en kracht aan iedereen om u heen. Maar de ruimte om zelf te leunen, om de mens achter de verantwoordelijkheid even rust te gunnen, is er zelden. Als Executive Counsel sparringpartner CEO doorbreek ik dit isolement.

Iedereen kijkt naar u, maar wie ziet u werkelijk?

De dynamiek is vaak eenzijdig: iedereen spreekt tegen u, over u of via u. U bevindt zich in een complex web van belangen waarin uw menselijke kern langzaam uit het zicht verdwijnt. Men reageert op uw functie en uw besluiten, maar zelden op wie u werkelijk bent en wat u werkelijk beweegt.

Er is een diepe behoefte aan een plek waar u niet de koers hoeft te bepalen, maar waar u simpelweg kunt zijn. Ik fungeer als de radar en de spiegel die voorbij het functieprofiel kijkt en voelt wat anderen ontgaat. Hier vindt u de oprechte resonantie die aan de top zo pijnlijk kan ontbreken.

Het ventiel in een wereld die altijd ‘aan’ staat

Je draagt verantwoordelijkheid voor alles en iedereen, maar waar laat je die druk als je alleen bent? In de top wordt kwetsbaarheid vaak gezien als risico. Dus stapelt het zich op. Totdat de spanning te groot wordt.

Ik ben het ventiel voor de onderstroom. De enige plek waar je kunt uitspreken wat in de boardroom niet gezegd mag worden. Zonder oordeel, zonder bedrijfsbelang, zonder agenda. Gewoon, even stoom afblazen. Want alleen strijden is loodzwaar, en de mens achter de CEO moet ook heel blijven.